Deneyseveryazar İnstagram'da

Merhabalar,

İlk göz ağrım ilk blog sayfam cağnım deneyseveryazar'a bir kardeşcik geldi. :) Okumalar ve kitap tavsiyeleri içeren instagram sayfama bekleriz efenim..

Yine ihmal ettiğim minnoş blogumu da instaya ekleyeceğim az kaldı...

Sevgilerimle..

Güven

Çağımızın en büyük sorunlarından biri diye başlamak istediğim yazımı fevri bir manevra ile içsel güven diye bir kavramın varlığına yönlendirmek istiyorum. Tahminlerin aksine içsel güven; özgüven ile tamamen farklı bir kavram.
İçsel güven kişinin kendinden çok güven duyma ihtiyacı hissettiği yakınlığında bulunan kişilere yönelik güven hissidir. Dereceli bir akrabalık durumu gerektirmediği gibi, yılları hapsetmiş bir dostluk zorunluluğu da getirmiyor. Belki bir sevdaya belki ana baba belki de ser.
İçsel güveni yitirmek günümüz dünyasında işten bile değil. Ne mutlak sevgi ne mutlak güven ne de mutlak doğru mevcut değil iken tüm bu sözler boşa sarfedilmiş olup hükümsüzdür...

Tanış-!-

   Sevdiği bir yazar ya da sanatçı ile tanış-!-ma sorunsalı yaşıyorum sevgili okuyucu.
Değer yargılarının öznelliği umurumda değil açıkçası. Sabit fikirli olmamakla birlikte bazı standart tavırlar olması gerektiği kanaatindeyim..
   Aşk sömürüsü yapılan binlerce kitabın yazılıp basıldığı günümüz Türkiye'sinde özellikle 20li yaşlarındaki kadın okuyuculara yönelik bir dil gelişti. Yer yer 20 ila 30 yaş gruplu erkeklerin de eğilim gösterdiği bu tür yayımlar, içi boş bir edebiyatı su yüzüne çıkardı. Konuşmuş olmak için konuşan bir grup ahmak gibi görünüyorlar uzaktan. Ki gerçek eserler verebilecek manzum yazarlarının ordan burdan uydurma cümlelerle bir kitap çıkarıp o kitabın arkasına sığınarak bir yaşam geçirmeyi düşünmesi ve o kitabı kendine kalkan yapması düşünülemez!
   Kalem bu değildir. Kulağa hoş gelen ahenkli bir çift sözü her ne kadar içi boş ve manasız olsa da süsleyerek altına kocaman harflerle adını yazarak sosyal medyada paylaşmak egodan başka birşey değildir. Tamamı egodan oluşmuş bu insanların tevazu maskesi takınarak aramızda doılaşıyor olmaları ise sinirime dokunuyor. Yine de izzeti nefslerine dokunmasın diye isimlerini burada zikretmeyeceğim. Allah demek sadece Allah demek içindir, senin adını süslemek için değil sevgili yazar geçinen kardeşim. Bir iki aşk cümlesi-zerreden kürre özentisi birde teslimiyet lakırdısı edip ekmek yeme derdinde olan herkes edebiyat bahçesinindeki güllerin dibindeki arsız otlardır ve günü gelince temizlenmelidir. Her işi işin ehli yapmalı...Vesselam...

Araf

   Şimdilik araftayım diyordu ya bir şarkıda, sözcükleri dikkatli mi seçmek gerekir yoksa dikkatle mi?
   Söz ağızdan bir kere çıkar atasözüne katılmamakla birlikte, dikkatle seçme taraftarıyım...Yapıcı ya da yıkıcı farketmez, söylenen her söz bir takım başlangıçlar olabilir. Çoğu zaman farkedilmeksizin yaşanan olaylar silsilesi..
    Araf çok ilginç bir sözcük aslında..Yerli yersiz kullanılan biraz küflü bir kelime..Tam manası için, dini bilgi birazcık da merak gerekli zannımca. Ayette geçen araf ve Arafat bence gerçek anlamını veriyor. Sözlük anlamıyla ise arafta olmayan var mı? Var diyen beri gelsin. Üstünkörü muamelerle çelişki ile bir tutulan sevgili araf, cennete mi cehenneme mi daha yakınsın? Bilecek kudret hiçkimse de yok iken bu kadar hoyratça dillerde olmak üzücü olsa gerek. Ne arafta olmak ne de araf olmam istemem. Kimse de olmasın.
   Vesselam...

Anasayfam için hatırlatma...

Sevgili okuyucu,

Anasayfamda en altta yer alan müzikçalar paneli pause/ break tuşu vasıtasıyla çalışır. Otomatik açmadım zira sessiz ortamlarda sayfamı ziyaret ettiyseniz rahatsızlık vermemeniz ve ofiste-işte patrona yakalanmayın diye :) Ayrıca müzikçalarda youtube linki ile müzik aktarımı olduğu için youtube reklamları araya girebilir. Sonraki tuşuna basarsanız reklamı atlamış olursunuz..

Değerli bilgilerinize...

"Beni şad eylemedin sen dahi naşad olasın 
Şu’le-i ah-i garihan gibi berbat olasın "

demiş ya Nabi. Söz söylemeye hacet gördüm üzerine.. Kime yazılmıştır bu beyit?

Dosta mı düşmana mı?

Sevgiliye mi diye sormayacağım. Zira seven sevdiği üzülsün ister mi? Sevginin tabiatına aykırı bir durum değil mi?

"Ya benimsin ya kara toprağın!" töresi Nabi'ye kadar dayanıyor sonucu ile yetinmeyi tercih ederim..Bir de şairin Urfa'lı oluşuna bağlarsam meseleye şık bir çözüm bulmuş olur muyum? Hayır hayır ana tema töre değil. Konuyu saptırmayalım lütfen..

Konu şu söz sanatını çözelim; naşad ol, öl geber demiyor adam. Benim olmadın başkasının da olma diyor. Şiirler yorumlanınca anlam kazanır..Dümdüz okursanız bir mana bulamaz, şair ne demiş de ne demiş diye hindiciklere dönersiniz..

Okuyalım, okuyalım, okuyalım..Hiç bişey olmazsa şiir olur, sanat olur, güzel olur be güzel olur..

Fikir Dünyasına Yatırım

    Atilla Fikri Hoca ile bir şeyler yapmak ondan bir şeyler dinlemek bir ampulü yakıveriyor adeta..
Çok farklı bir konu üzerinden yola çıktığımız konuşma esnasında dedi ki "Bizim ülkemizde fikre yatırım yapılmaz. Kimse fikir üzerine konuşmak istemez."
   Ne acı bir haklılık değil mi? Fikre ihtiyaç duymamanın ne hazin kayıpları vardır..Bir garip ülke şu Türkiye'm..Bir dönem gelir sağ konuşamaz olur bir dönem gelir sol. Tahammül denen sözlüklere hapsolmuş bir kelime caanım yurdumda. Para üzerine dönen bir dünyada yine para için dökülen kanlar ve södürülen hayatlar varken fikri beyan etmenin korkunçluğunu tahayyül edebiliyor musunuz? Söylediğiniz bir sözden açıkladığınız bir düşüncenizden etiketlenmeniz, O'cu Bu'cu olmanız mümkün iken fikir telakki etmekten korkmayanınız var mıdır sevgili okuyucu?
  Atilla Hoca bir buçuk word sayfası kadar bir metin verdi, 4 dk da yayına hazırla dedi. Yazarını yazılış amacını nerde yayınlandığını dahi bilmediğim kısacık bir metin. Hayatı inşa etmenin temel unsurları anlatılıyor. Bilhassa da fikir. Fikrin bir teşkilat meydana getirdiği, teşkilatın ise bir düzen olduğunu anlatıyor..Aslında kurumsallaşmış her kuruluş birer teşkilattır. Ve yazıyı okurken içinde kayboluşum şundandır ki; fikri olmayan herşey isitemsizleşmeye bölünmeye parçalanmaya mahkumdur. Kurulan yapı dernek, vakıf, eğitim kurumu hatta devlet de olabilir. Ne olursa olsun bir fikir etrafında dönmelidir.
   Fikre sahip olmayan dergi, gazete, dernek ya da bir kuruluşa rastladınızmı hiç? Amaçtan farklı bir gerçeklik bu. Ortaya atılıveren birşey. Bana bu yazıyı yazdıran şey gibi. Akletmez misin insanoğlu? Akletmenin sonraki adımıdır fikretmek. Düşüncelerini söylememnin ve dahi arkasında durmanın çok zor olduğu güzel ülkem fikretmez misin ki o iyi  insanlar fikirlerini doldurup ceplerine güzel atlara binip gittiler. Bizbize kaldık. Birileri birşeyler söylemezse, birileri fikir balonlarımıza yaldızlı ipler bağlamazsa uçup uçup gidecekler..Gökyüzümüz boş yüzlerimiz gülümsemeden yoksun kalacak..
  Atilla Fikri Ergun Hocam'a ve Yaşar Kemal Usta'ya saygılarımla...

Ömürlük

24/12/2015

Ömürlük..

Ne güzel tabirdir şu ‘ömürlük’…Tadımız tuzumuz olan ne varsa ömürlük olsa da hiç kaçmasa keyfimiz..Gülmek ömürlük olsa, sevda seyirlik…Sevda da ömürlük olur mu sahi?

Sonsuz aşk, ölümsüz sevda romanlarda kalmış gibi..

Zarif'ten İlham

Bilmek ve hissetmek..
En düşmancasına duyguların..
Savruk düşüncelerin his dışına hakimiyeti
Ne yazık muallak gülüşlere
Sazda sözde aranan
Şiirlere gizlenendir
Hissi bir nebze zihinlere dökmektir..
Zarif şair der ki;
''Sanırım şiirin evi kalbtir ve kalble yazılmalıdır''
Çünkü şiir;
Hissi bir nebze zihinlere dökmektir..
Bundandır ki;
Sessizce ve içimize ağlıyorduk..
Çünkü şartlar bunu gerektiriyordu.
Harf tutmayan ellerimiz,
Kargacık burgacık tamlamasını kanıtlamak istercesine bir yazıyı
Hatmediyordu..
Ne hüzne dur diyebiliyorduk,
Ne de çekip gidenlere..
İçimize ağlıyorduk,
Çünkü ağlayacak başka yer yoktu..
Sağır gönüllerle çepeçevreydik..
Uzanan eller kir bırakıyordu,
Kırık parmaklarımızda..
Yazıyor yazıyor ve yazıyorduk..
Tükenmiş kalemlerle ve içimize dolan yaşlarla..
Bu yazmak ki kırık parmaklarla;
Hissi bir nebze zihinlere dökmektir..

Ben Olmak!

Ben olmaktan çoğu kez şikayet ederim. Bir kendimi bir de kardeşlerimi bu kadar acımasızca eleştiririm. Bizden başka kimseye çıkmaz sesim. Duvarları yırtmaya köprüleri yıkmaya gelemem. Ne yapayım bozamıyorum ağzımı, kıramıyorum kalp.

''Gönül yıkmak Kabe'yi yıkmak gibidir.'' der benim üstadım.. Kalplerimiz Allah'a aittir. Ne yere ne göğe, yarattığı hiç bir yere sığamayan ihtişamıyla kulunun kalbine sığmış ya yüce yaradan. Nasıl yıkayım? Benim bir sözümle incinse bir kalp, Rabbim huzursuz olsa ne yaparım? Suçu günahı olan biri bile olsa bu senin suçundur diyemem ben. Yüzleyemem..Belki de abartıyorum ne bileyim..

Elini beline koyup evde terör estirenlerden olmadım hiç bir zaman, olmayacağım da sanırım..

Bağrışmayı, kavga gürültüyü sevmiyorum.

Yalnızca şöyle bir değişiklik yapmaya karar verdim hayatımda; nazımı çekenin nazını çekerim. Yeni yaş belki böyle bir düstur getirir hayatıma..Bilemem

Ben olmaktan çoğu kez şikayet ederim. Özeleştiri daima hayatımın merkezindedir. Ama dönüp baktığımda kendime fazla yüklendiğimi görüyorum..Yahu beni bile çileden çıkarabiliyor bazıları. Gerçekten o kadar çok hadsiz insan var ki şaşıp kalıyorum. Hali tavrı beni deli eden öyleleri çıkıyor ki beddua etmemek için zor tutuyorum kendimi. Yine kendime yakıştıramadığım için susuyorum. Tuhaf bir nevroz seziyorum burda ancak bana kalsın o şimdilik. Kibir denemez kendime yakıştıramıyor oluşuma. Eğitim seviyesi yerlerde, sosyoekonomik durumunu belli bir düzeye getirdikten sonra bunu sergilemeyi bir ihtiyaç olarak benimsemiş hastalıklı ruhlar beni ziyadesiyle üzüyor. Çünkü insanları yermekten, sınıflandırmaktan ve ötekileştirmekten nefret ederim. Ve genelde yermekten çekinip kırmaktan imtina ettiklerim afedersiniz ama itinayla ağzıma ederler. Benim övünmediğim eğitim seviyem, dış görünüş ve çevrem, sosyal statüm bir şekilde aşağılanma olarak bana geri döndüğünde anladım ki aşağılık komleksi denilen şeyi insanların üzerimde ego tatminine dönüştürmesinden çok yorulmuşum. Evet kilit tamlama bu. Aşağılık kompleksi. Yıllardır aşağılık kompleksiyle mücadele ediyorum ben. Aile ve sosyal çevrede sık sık rastladığım bu durum, iyi bir savunma mekanizması geliştremediğim için bende özgüven problemlerine neden olmaya başlamıştı ki uyandım. Artık kimsenin egosunu üzerimde tatmin etmesine izin vermeyeceğim. Mesafe denen bir gerçek(ihtiyaç)le tanıştım. 

Ben olmaktan şikayet ediyorsam beni değiştirme vaktidir belki de..

Sözüm değişir belki ama sazım değişmez zannımca..Tsm ni Dilek Türkan sultanımdan Fm ni Orhan Ölmez prensimden dinlemeye devam ederim..

''Mazi kalbimde bir yaradır'' mavi daktiloyu Günlükolog'a ıtır saksıları yarım kalmış romanlara tozlu pikap seni de gelmeyeceğinden neredeyse emin olduğum bazı günlere emanet ediyorum. 

Sen yine gel içini dök diyor, dinle ey kalp..

Bir Durak

Durup dinlenmenin adı olmayan bir durak. İhtiyacımız olupolmadığı bile net olmayan bir garip hal şu durak dediğimiz. Hepimiz çoğu zaman şöyle bir durup dinlenmek istiyoruz, nefeslenelim istiyoruz hayata ara verip..Mümkün olup olmadığını sorgulamadan bir durak istiyoruz an'ımıza..Yorgunluk kelimesini lügatten sildirecek bir durak mümkün müdür sahi? Yoksa boşu boşuna mıdır bunca dil dökmek bir durak uğruna..Kafa dediğimiz zihinler karışık, içi daha da karışık. Gün geceden kara kalbimizde umuda yer kalmamış.Durak aramak nafile. Zaman koşmak zamanıdır, görünen o ki durup dinlenme vaktine daha çok var..

Değer

Son zamanlarda varlığını daha da bir kabullendiğim bir gerçek var.

''İnsan değerini kendi yaratır.''

Değerini, gördüğün saygıyı ve sevgiyi sen hakediyorsun! Yaşadıkların yaşattıkların bittabi düşünce ve niyetlerin insanlardan yansıyıpsana dönüyor.

İnsan ne kadar şyş niyetli o kadar güzel şeyler oluyor hayatında. O kadar seviliyor o kadar mutlu oluyor..Mutsuzluğa mahkum olanlar ise fesat ve kötü niyetli insanlar..

Tutunabilecek Bir 'Şey'

Tutunabileceği  bir takım 'şey' leri olmalı insanın hayatta. O 'şey' ister bir eşya, ister bir kişi ister bir 'neden' olsun farketmez. Çünkü tutunabilecek birşeylere ihtiyaç duymak, işlerin yolunda gitmediğinin habercisidir.

Sahi neden ihtiyaç duyar insan bu tür durumlara?
Tutunmak ihtiyacı neden hasıl olur?

Bazen bazı durumlar sahip olduğunla yetinememe ile sınar insanı. Belki hep daha fazlasını isteyen bencil beşeri duygular müsebbipliğinde gelişen bir takım hadiseler bunlar. Sorgulanması gereken bu değildir belkide..

Yanlış şeyi yanlış zamanda yanlış yerde aramak gibi gelip geçen günlerimiz. Çoğumuzdan az bir kısmımız anlatabiliyor derdini, kusursuzca. Kimse ne istediğini bilmiyor, ya da onu tam olarak dillendiremiyor.

Bu yüzdendir hepimizin tutunacak bir 'şey' lere ihtiyacı var.

Bir Garip Tahlil

Üzüldüğünde başını yaslayabileceğin omuzlar, can damarı insanlar da değişir bazen.
Değişebilir.
Değişir.
Kimseye güvenemeyeceğini hissedersin bazen..
Bu geçebilir..
Geçer.
Değişmeyen ve geçmeyen şey ise yaşadıklarındır.
Gelip geçer olanlar sadece olaylardır. Hissedilen acının tesiri bir olaydır, geçer. Ancak acı geçmez.
Gelip geçen her şeyde iyi ve ya kötü bir iz bırakır. Mutlaka bırakır..Bunların bilincinde olan insanlar, iki kez düşünür adımını atmadan ya da o dilinin ucundakini tükürürcesine söylemeden..Bilincinde olmayan yüzde doksandokuzvirgüldoksandokuz luk kısım ise asla düşünmez. Ve sen geçmeyen acılara sabretmeyi, iyileşmeyen yaraları sarıp kanamasına aldırmamayı öğrenirsin. Sık sık dilin dolanır atlatamadığın birtakım feveranla savrulursun.Bunu anlamazlar. Uzaktan bakabilirler ancak. Böylesi daha iyidir çünkü. Mezarlıklar uzaktan değil, yakından ürkütücüdür. Ne denli içindesin,o denli korkar ve ölüme yakın hissedersin.Mezarlıktan uzaklaştıkça ölümden de uzaklaştığını varsayıp, dünya neşesine geri dönen bir alay ahmağın meskeni şu hayat dediğin. Uzaktan bakmak en kolayıdır. Mezarlık ve dertler..Alakasız ve bir o kadar neden sonuç bağlamlı bir kısım anlam topluluğu.İnsanlar dertlere ve mezarlıklara aynı muamele ile yaklaşırlar. Uzak olduğu müddetçe dokunulmaz ve bulaşmaz görünür. Saçma helecanlar, ne basit kurgular! İçine çekiveren mezarlık ya da anında sıfata bürünen bir dert görülmüş müdür? Nefes alıyor olmak,gün be gün gözünü açmak yeni bir sabah..İşte biraz daha ölmek ve işte bir adım daha atmak mezara giden yolda.
Dert deidiğin şey ise kimine göre yaşamak! Kimi için yaşayamamak. Yaşamaması birilerinin. Çözümlemelere yeri olmayan bir yer aslında hayat. Nedensiz niçinsiz kabullenivermek için fazlaca uzun, tahlil edip neşvünema bulmasını beklemek içinse çok kısa bir ömür bizlere biçilen..
Arkası yarın'lar ile yaşamak mı daha zor ansızın bitiveren hikayeler mi kestirmek zor. Ancak bu günümde şu yaşımda yapabildiğim bir mühim tahlildir ki yaşamak ancak bir şeyi sevmekle güzel ve dayanılabilir. Birini birşeyi, bir kişi ve ya nesneyi sevmedikçe alınan her nefes israf zannımca..

Neden acı verir insanlar?

İnsan insanın ilacıyken neden tesir etmeme derdindedir? Çözemediğim en büyük hayat problemi bu olsaydı keşke. Problemler içinde beni durmadan düşündürüp harap eden en de bu işte. Sevmek ne güzel duygu. İnsan insanı sevebilip mutlu da olabiliyorken neden sevmemeyi seçer? Severek mutlu olup mutlu etmek mümkünken bu dargınlıklar üzgünlükler neden? Cevap bulamayacağım bu ve bunun gibi binlerce sorunun içinde debeleniyor ve özlüyorum. Kime neye ne zamana olduğunu bilmediğim bir özlemle savruluyorum. Beni asla bulmayacak olan mutlu günlere ve gerçekleşmeyecek olan uçuk hayallere duyduğum özlem, içimdeki güçten daha büyük. Bundandır yeniliyorum hayatın güçlü dalgalarına..

Yitik Sözler

En yakınlarına bile belli bir mesafede oluyor insan bazen. Yadsıdığı gerçeklerle günbegün yüzleşen biri olup çıkıvermek üzer, yorar hatta. Kimi fark eder bu yorgunluğun çökerttiği omuzları, kimi ayırdını yapamaz yaşadıklarının. Kimimiz, çoğumuz, hepimiz-sıfat bulamadığım bir alay topluluk yorgun. Yorgunluk da bir eylem aslında. İş gücü gerektirir. Kazanmak kaybetmek, sevmek hatta biraz da.. Hepsi eylemden öte sessiz neferler satırlarda. Anlamları acı verebiliyorken, mutlu da edebiliyorken varlığının tartışılır durumda olması ne hazin! Ses yoksa söz de yok çünkü. İnsanlar sesini değil belki ama sözlerini yitiririr günün birinde. Hiç yitirmeyen var mıdır bilinmez ancak bir gün birileri bir takım sözleri yitirir. Buna mutluluğun sebep olmadığını tahmin buyurursunuz elbet. Soğukçeşme Sokak’ta en güzel sözlerini yitiren bir genç kız tanıdım bir zamanlar..En güzel sözleri, övgüleri kabul etmiş, sanata ilham olmuş bir mekanda sözlerini yitirmek ne acıdır. Üzüldüm ama belli etmedim. Kız üzgündü ama kırgın değildi. Yardım etmek haddim değildi, sustum. Sözler nasıl yitirilir o gün öğrendim. İnsanın boğazına mısralar nasıl takılır kalır, heves denilen şeyin kursağında kalmasıyla aynı şey sanırdım. Hayal kırıklıklarının acısından daha derin, kesisi daha keskin, sızısı daha zalim bir illet bu söz yitikliği. O kızı tanısaydınız bilirdiniz.Anlardınız bir parça, eminim. Yitik sözleri olan birini gördüğünüz vakit bu sözlerimi hatırlamanızı ne kadar arzu ederim bilemezsiniz. Yitip giden sözün kendisi olarak kalsa bir nebze iyileşmek mümkündür, ya da iyileşmek bir nebze mümkündür. NE var ki tek başına gitmez hiiç bir giden. Birşeyler alıp götürmeden gitmez…

KELİME

Kelime ne güzel şey.

Birşeyler anlatmak için hangi dilde ne şekilde söylediğin mühim değildir çoğu kez. Ancak bazı şeyler vardır ki o hissi o helecanı ancak doğru kelimeyle anlatabilmek mümkündür. Sözcük demeyi istemem ben, kapılıp gün tafrasına kullanmışlığım çoktur ancak kelime bir tutkudur. Bir nebze tozlu bir nebze eskimemesi için emek harcadığım bir lahzalık çabadır. Takığım galiba belki gereksiz ayrıntıcı. Savruk dünyamda biriktirdiğim en değerli şeyler kelimelerimken heybemde hüzünden başka şey aramak tuhaf ve gereksiz olsa gerek. Kendini anlatmaktan çekinmek 3.şahıs çekingenliğinden başka bir şey değil. Anlatmak için yetersiz kelen şeyler var bilinenin aksine. Ne dert anlatmak kolay ne de onu hemencecik anlayıvermek. Kelimlerle ince ince ilmeklerden süze süze dizilen methiyelerin tasvirde yetersiz kaldığı hiç mi görülmemiş ki biz anlatıverelim. Ne kederi ne de sevgiyi tam olarak anlatmaya gücü yeter insanın. Eli kolu kaşı gözü veren bilir ki kelimeye yoldaş olacak onlar. Önce yaratılacak onlar..Tamamlamaya gelecek o eşsiz kelimeler..İyisi kötüsü güzeli çirkini bir tutkudur dilde kelime.Yakar kavurur, pişmanlığı öğretir. Sevdiklerinden duyduğunda dondurabilecek kelimeler vardır. Öylesine acı. Kalp kırmak çok kolayken, bir kalbi mutlu etmek o denli zor. Zor mu? Teoride kolay olan bir zorluk bu bence. Ne garip varlık şu insan. Ruhu bedeni zihni her biri ayrı muallak..

bir masa

Yazıp çizeceğin bir masan olmadığını hissettiğin an başlıyor çaresizliğin..
Bir masa kadar değerin olmadığını düşünmek ya da bir masa kadar yerin olmadığı gerçeğiyle yüzleşmek kadar derin bir çaresizlik..
Bir masa diyip geçilemeyecek mahiyette bir düşünce bu..
Sahip oldukların, olacakların, olabileceklerin bir masa ile sınırlı olduğu an çiziveriyorsun dünyanın sınırlarını..
Kendi dünyanın sınırlarını..
Dünyalar ne çok değil mi?
Herkesin göğsünde taşıdığı ve belli bir mesafeden sonra kapatılmış kapıları olan..
Hep açık kapılar da var belki, ya da açık mış gibi görünen..
Sonuna dek açık olduklarına inanmadığım kişisel dünyaların kapıları..
Herkes az ya da çok er ya da geç kapalı tutar kapılarını..
                                           ___

Dünyalar ne çok değil mi?
Kimisi mutlu kimisi hüzünlü..
Kimisi şen kahkahalarla dolu kimisi asil bir yalnızlıkla..
Seçme şansım olsaydı ikisini de seçmezdim..
                                           ___

Yalnızlığın ilaç olduğu gönüller gibi ses bekleyen zihinler de var..
Yüreğine denk atışlar bulamamış çaresizlerin çoğunun yalnız diye anılması ne acı..
Belki de bir masalık yeri yoktu şu hayatta..
Kimse bilmeden yakıştırıverdi belki o sıfatı..
Kabullendi..
Çünkü mühimdi bir masa hayatta..
Sesi sözü sazı..
Kayda değer ne varsa yer bulamadı bir masada..
Ki silinip gitti..

                                           ___

Çaresiz hissedenler bir masalık yer bulsalardı adı ne olurdu?
Bundandır ki yalnızlığı seçtiler belkide..
Seçme şansım olsaydı ikisini de seçmezdim..

                                   

Belkide ben böyle olduğum için bahar

      Günlerden pazar olsun..Sonbahar ya da ilkbahar, mevsim bahar olsun..Güneş vursun karşı pencerelerden..Güneş çıkıp gelemez tek başına..Şehrin kalabalık sokakları çatık kaşlı apartmanlarla doludur ve ancak bir pencereden yansıyarak gelir konar göz kapaklarına..Serindir, ama ılık eser rüzgar..Gözlerini kapatıp hayale dalmak istersin..Bilemezsin ki o anı başka bir vakit hayal edeceksin..Anın tadını çıkaramama hastalığından muzdarip bir garip şehir köylüsü olmak bunu gerektirir çünkü..Sonra bir arabadan yükselen korna sesini patttiss soğaaan nidalarıyla bölen bir sokak satıcısının sesiyle irkilir ve kendine gelirsin..Pazar kahvaltısına ekmek bekleyen pek kıymetli ve yarı uykulu aile üyelerini anımsarsın birden..Derin bir nefes, bir iki hızlı adım..Hayatta mutlu olunup mutlu hatırlanabilecek kısacık kesitler vardır..En zor ve sıkıntılı hayatları yaşayan insanların bile bir an'ı vardır..Marifet o an'ları maske tutup tüm günlere, dertlenmeden yaşamakta belkide..

     Günlerden pazar olsun..Sonbahar ya da ilkbahar, mevsim bahar olsun..Herkes mutlu olsun..Çok mu zor?

Güle Oynaya Sev Beni

Güle oynaya sev beni

Kederden uzak

Neşeli sev beni

Ağlatma

Ağlamayalım

Öyle bir gel ki

Bahar değil

Yazı taşı omuzlarında.

Taşı sıkıp suyunu değil

Dişini sıkıp acını değil

Derdi  atıp

Kalpte bul beni.

Göz yaşı bırak pınarında kalsın

Ağzımda bir gümüş kuş

Kanat çırpıyor kalbim

Gelen kim

Bu uçuş kime

Umut yoksa da sen ol

Sevme

Güle oynaya sev beni