kalmak hiç gitmemek midir?

Kalmak hiç gitmemek midir?

İşte can alıcı soru..Ok yaydan söz ağızdan fırladıysa bize de bu kelamı açıklamak düştüyse firaktan evvel bilmek lazım vuslatı der başlarız.Hep der bu asi gönlüm gitmek yakışır bize kalmak yürek işidir,kalmak yiğit işidir diye..Kalmak dimdik durmaktır.Kalmak direnmektir.Güçlü olanlar kalır,zayıf ve kırık olanlar gittiği zannıyla kaçar.

Kalmak yiğit işidir ancak kalmak hiç  gitmemek midir? Gitmeden nasıl yaşanır inanın bilmiyorum.Her kalan hep aynı yerde midir? Kalan insan bekleyen midir bilmiyorum. Yoksa gidenler hiç beklemez mi?

Bildiğim tek şey belkide insanın cam gibi kırılabildiği..Belkide ikiside topraktan yapıldığı için aynı gürültüyle kırılıyor.Belki ikiside toprağa hasret olduğu için kolayca kırılıyor..ikisininde tamiri bu yüzden güç belkide..ve bu yüzden tutkal tutmuyor o parçaları..toprağa karışabilmek için reddediyor ikiside tamiri..

cam gibiyiz kırıldıkmı bir kere dönüş olmasın istiyoruz..gidiyoruz..

su gibi olmak gerek kalmak için..

gitsek de dönmek gerek..her dönüşte daha hevesli daha kuvvetli..

Amaçsız hissetiniz mi hiç?

Amaçsız hissetiniz mi hiç?

Hiç tavsiye etmem zira ziyadesiyle acı bir tecrübe olur ve bu tecrübeyi tatmamak keşke elimizde olsaydı.Hayatın akışına uyamamak denen iç sancısı ile başlıyor amaçsızlık serüveni.Önce hayaller uçup gidiyor avuçlardan sonra gaye-i hayalini yitirmiş gönül amaçsızlığın tamda ortasında ne olduğunu bilmeden kalıveriyor.

Hepimiz açıkça söylemesekte korkuyoruz gelecekten.Geleceğin her zaman güzel şeyler getirmeyeceği öğretildiği andan itibaren gelecek günlerden endişe duymaya başlıyoruz.Bazen yersizde çıksa endişelerimiz,çoğu kez kötü haberlerin öngörüsüyle kıvranıyoruz.Söylediklerimizden, yaptıklarımızdan,düşündüklerimizden mesul olmaya başladığımız an sanki görünmeyen sinsi prangalar sarıyor etrafımızı.Korkmayı öğretiyorlar kimimize,kimimizede korkutmayı.Cesur görünenlerimiz bile öyle saf endişelerle öyle çocukça korkularla sarsılıyoruz ki asla kabullenemeyeceğimiz cinsten..

Yola çıkarkenki amacımız ne olursa olsun değer kriteri olarak elde kalan sadece amaçlar olmuyor mu?Düşünsenize ''Her canlı ölümü tadacaktır'' diye buyurmuş Rabbimiz Ankebut 57'de ve ''Ameller niyetlere göredir'' demiş gül Peygamberimiz..Hepimizin varacağı gerçeklik ölüm iken bizi birbirimizden ayıran niyetlerimiz olacaksa hala ne bekliyoruz?Amaçlanmak için ne bekliyoruz?

Yol uzun ve engebeli,kötülük çok olsada ''Allah inananlarla beraberdir'' Enfal 19'a sığınmaktan başka çare yok.

Amaçsız hissettiniz mi hiç?

Ben ara ara (hatta bu aralar sık sık) hissederim.Sonra döner kendime bakarım.İçerde biryerde kokuşmuş kötü düşünceleri çeker atar kalbime bir bayram temizliği yaparım :)

Kalp için bayram temizliği ne ola diyenler için şunu belirtmek isterim.''Bilinizki kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur.'' Rad 28.

Amaçsız hissettiniz mi hiç?

Ben geçenlerde yine hissettim.Allah de ötesini bırak dedim kendi kendime.

Kusurluyum çünkü insanım.ancak '' Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.''

 Rota bazen şaşabilir.Hedef bazen unutulabilir.Önemli olan dümeni geç olmadan kontrol altına almaktır.Allah geç bıraktrımasın.. :)

aylardan mayıs..

Merhabalaar
bugün içimden bir ses 'deneyseveryazar' a bir uğra dedi ve geldim..
tarihe baktım ki son yayınımın üzerinden tam bir yıl geçmiş..kendimden utandım..yazmaya çalıştığım kelimelerin asaletinden utandım..sıradan bir insana dönüşmenin acısıyla öfkelensemde herkes biraz bayağıdır düsturuyla avunup 'yarındanöncekigününsonu' na sığındım :)
 Sıradan insana dönüşmekten kastım hayatımın önemli dönemeçlerinden birinde olmam.Eğer tüm derslerimi verebilirsem bu sene mezun olacağım.İşte mezuniyet telaşı sarmış olacakki koskoca bir yıl ihmal etmişim buraları. Yine gittim yine döndüm..Herkes biraz gitmelerin insanıdır.Bazılarıda benim gibi gitmeler için yaşar..Dönmek acı verir bizim gibilere..Ondandır dönmelerimizin uzun sürmesi..Hasretten korkmak acıyı katlanılmaz kılsa da korkarız..Yaşamaktan korkmak kadar yorucudur..Bilen bilir gitmek dönmekten daha kolaydır..Zoru sevmesemde zor olanı seçip yeniden burdayım.
Uzun ayrılıklara gark olamamak üzere..

KİM

Aşklar vardı yitirdiğimiz

Manalar vardı onlardan öte

Bildiğimiz bilemediğimiz

Tüm gerçeklik ve saflığı

Şarkılarda yitirirken

Yine nağmelerde arandık durduk

Huzuru getirecekti o ılık nefes

Bir nesef ki tüm sukutu bitirecekti

Mut dediler kut dediler adına

Arananda varılanda birdi aslında

Ne durmayı bildik ne varmayı

Ömür mü aşktı aşk mı ömürdü

Gaye çoktan hayal olmuşken

Manayı aramak beliriverdi

İçi karmakarışık zihinlerimizde

Hülyaları terk etmek ise

Sadece bir teşebbüstü

Fikir zihni huzur kalbi daralttı

Kafesti beden

Özgürlüğe hasret

Ben mi

Ben dediğin de kim

Ne sevdi akıl ne düşündü kalp

Hep vardı bu iç savaş

Galip yok sözde malup çoktu

Sevmek sevinmek bilmek

Eylemlerdi sadece

Kimse denemekten öteye gidemedi

Bize kalan eldeler değil sonuçtu hep

Kesin ve kararlı sonuçlara mahkumduk

Sevmeyi öğrendiğimiz gün

Yaralarımızı sarmayı da öğrenmeliydik

Zatenlere mahkumiyet fazlaydı bize

Biz zaten sebepsiz sonuçlara mahkumduk

Mahkumluğa itirazı vardı mananın

Kabul etmedi hiçbir zaman

Maddeye hapsolmamıştı ki daha ne

Aşk mı ömürdü ömür mü aşk

Hayal zaten gaye olmuşken

Gözler görünenle yetindi

Göz görmeyince katlanamadı gönül

Tezatlara gebeydi hayat

Kimse bilemedi bilemezdi

Bilmeye de yeltenmedi

Huzur kalbi fikir zihni daralttı

Kafesti beden

Özgürlüğe hasret

Ben mi

Ben dediğin de kim

Ne düşündü kalp ne sevdi akıl

Hep vardı bu iç savaş

Galip yok sözde malup çoktu

ŞAHBAZ

ÖZGÜR

Özgür olmak istiyorum

Ama kuşlar gibi değil

İradeleri yok zira

Uçmaya mahkumlar yaşamak için

Özgür olmak istiyorum

Öyle istiyorum ki

Bir yetimin yanağında tebessüm

Bir mazlumun kahramanı belki

Bir yolcunun yareni olabilmek için

Özgür olmak istiyorum

Kimseye hesap vermeden

Amacı belirsiz rotasını kendi şekillendiren

Zararı ziyanı hazzı sadece benim olan

Uzun bir yolculuğa çıkmak istiyorum

Özgür olmak istiyorum

Hayallerimi gerçekleştirebilecek kadar diri

Masumiyetimi koruyabilecek kadar berrak

Sonunu bilmediğim yolculuğum kadar ıssız

Bir seni istiyorum çünkü benim azadım sensin

ŞAHBAZ

vefasızsın..

Vefasızsın

Dizginlenemez sevdam kadar

Beklemekten bıkmadığım gelişin

Hiç bana bakmayan gözlerin

Ruhumu kucaklamayan gülüşün

Asla benim olmayacak olan benliğin kadar

Vefasızsın

Uzaklaştıkça büyüyen tutkum kadar umursamaz

Ayrılığı büyüten gözyaşlarım kadar vurgun

Bana olmayan her gelişin kadar soğuk

Adımı hiç anmayan

İki kelimeyi deyivermeyen dudakların kadar

Vefasızsın

ŞAHBAZ

yokluğun..

YOKLUĞUN

Yokluğunla ıslattığım gecelerimi

Ayrılığının ızdırabı yakıyor

Alıştırdığım benliğim inkar ediyor

Seni ve senli hayallerimi

Umutların sana bağlanması

Rahatsız ediyor sanki

Tatlı bir ızdırap sarıyor bedenimi

Adeta kıvranıyorum isyanlarla

Ne vakit  sen varsın

Yalancı bir rüzgar alıp götürüyor beni

Başımı döndürüp sarhoş eden

Kısacık bir meltem

Alemden aleme sürükleyen

Baş döndürücü bir rüzgar evet

Ne vakit sen yoksun

Bende yok oluyorum sanki

Sonra geçiyor hayata dönüyorum öylece

Kabulleniyorum yokluğunu

Hiçbir zaman benim olmayacağını..

ŞAHBAZ