Tutunabilecek Bir 'Şey'

Tutunabileceği  bir takım 'şey' leri olmalı insanın hayatta. O 'şey' ister bir eşya, ister bir kişi ister bir 'neden' olsun farketmez. Çünkü tutunabilecek birşeylere ihtiyaç duymak, işlerin yolunda gitmediğinin habercisidir.

Sahi neden ihtiyaç duyar insan bu tür durumlara?
Tutunmak ihtiyacı neden hasıl olur?

Bazen bazı durumlar sahip olduğunla yetinememe ile sınar insanı. Belki hep daha fazlasını isteyen bencil beşeri duygular müsebbipliğinde gelişen bir takım hadiseler bunlar. Sorgulanması gereken bu değildir belkide..

Yanlış şeyi yanlış zamanda yanlış yerde aramak gibi gelip geçen günlerimiz. Çoğumuzdan az bir kısmımız anlatabiliyor derdini, kusursuzca. Kimse ne istediğini bilmiyor, ya da onu tam olarak dillendiremiyor.

Bu yüzdendir hepimizin tutunacak bir 'şey' lere ihtiyacı var.

Bir Garip Tahlil

Üzüldüğünde başını yaslayabileceğin omuzlar, can damarı insanlar da değişir bazen.
Değişebilir.
Değişir.
Kimseye güvenemeyeceğini hissedersin bazen..
Bu geçebilir..
Geçer.
Değişmeyen ve geçmeyen şey ise yaşadıklarındır.
Gelip geçer olanlar sadece olaylardır. Hissedilen acının tesiri bir olaydır, geçer. Ancak acı geçmez.
Gelip geçen her şeyde iyi ve ya kötü bir iz bırakır. Mutlaka bırakır..Bunların bilincinde olan insanlar, iki kez düşünür adımını atmadan ya da o dilinin ucundakini tükürürcesine söylemeden..Bilincinde olmayan yüzde doksandokuzvirgüldoksandokuz luk kısım ise asla düşünmez. Ve sen geçmeyen acılara sabretmeyi, iyileşmeyen yaraları sarıp kanamasına aldırmamayı öğrenirsin. Sık sık dilin dolanır atlatamadığın birtakım feveranla savrulursun.Bunu anlamazlar. Uzaktan bakabilirler ancak. Böylesi daha iyidir çünkü. Mezarlıklar uzaktan değil, yakından ürkütücüdür. Ne denli içindesin,o denli korkar ve ölüme yakın hissedersin.Mezarlıktan uzaklaştıkça ölümden de uzaklaştığını varsayıp, dünya neşesine geri dönen bir alay ahmağın meskeni şu hayat dediğin. Uzaktan bakmak en kolayıdır. Mezarlık ve dertler..Alakasız ve bir o kadar neden sonuç bağlamlı bir kısım anlam topluluğu.İnsanlar dertlere ve mezarlıklara aynı muamele ile yaklaşırlar. Uzak olduğu müddetçe dokunulmaz ve bulaşmaz görünür. Saçma helecanlar, ne basit kurgular! İçine çekiveren mezarlık ya da anında sıfata bürünen bir dert görülmüş müdür? Nefes alıyor olmak,gün be gün gözünü açmak yeni bir sabah..İşte biraz daha ölmek ve işte bir adım daha atmak mezara giden yolda.
Dert deidiğin şey ise kimine göre yaşamak! Kimi için yaşayamamak. Yaşamaması birilerinin. Çözümlemelere yeri olmayan bir yer aslında hayat. Nedensiz niçinsiz kabullenivermek için fazlaca uzun, tahlil edip neşvünema bulmasını beklemek içinse çok kısa bir ömür bizlere biçilen..
Arkası yarın'lar ile yaşamak mı daha zor ansızın bitiveren hikayeler mi kestirmek zor. Ancak bu günümde şu yaşımda yapabildiğim bir mühim tahlildir ki yaşamak ancak bir şeyi sevmekle güzel ve dayanılabilir. Birini birşeyi, bir kişi ve ya nesneyi sevmedikçe alınan her nefes israf zannımca..

Neden acı verir insanlar?

İnsan insanın ilacıyken neden tesir etmeme derdindedir? Çözemediğim en büyük hayat problemi bu olsaydı keşke. Problemler içinde beni durmadan düşündürüp harap eden en de bu işte. Sevmek ne güzel duygu. İnsan insanı sevebilip mutlu da olabiliyorken neden sevmemeyi seçer? Severek mutlu olup mutlu etmek mümkünken bu dargınlıklar üzgünlükler neden? Cevap bulamayacağım bu ve bunun gibi binlerce sorunun içinde debeleniyor ve özlüyorum. Kime neye ne zamana olduğunu bilmediğim bir özlemle savruluyorum. Beni asla bulmayacak olan mutlu günlere ve gerçekleşmeyecek olan uçuk hayallere duyduğum özlem, içimdeki güçten daha büyük. Bundandır yeniliyorum hayatın güçlü dalgalarına..

Yitik Sözler

En yakınlarına bile belli bir mesafede oluyor insan bazen. Yadsıdığı gerçeklerle günbegün yüzleşen biri olup çıkıvermek üzer, yorar hatta. Kimi fark eder bu yorgunluğun çökerttiği omuzları, kimi ayırdını yapamaz yaşadıklarının. Kimimiz, çoğumuz, hepimiz-sıfat bulamadığım bir alay topluluk yorgun. Yorgunluk da bir eylem aslında. İş gücü gerektirir. Kazanmak kaybetmek, sevmek hatta biraz da.. Hepsi eylemden öte sessiz neferler satırlarda. Anlamları acı verebiliyorken, mutlu da edebiliyorken varlığının tartışılır durumda olması ne hazin! Ses yoksa söz de yok çünkü. İnsanlar sesini değil belki ama sözlerini yitiririr günün birinde. Hiç yitirmeyen var mıdır bilinmez ancak bir gün birileri bir takım sözleri yitirir. Buna mutluluğun sebep olmadığını tahmin buyurursunuz elbet. Soğukçeşme Sokak’ta en güzel sözlerini yitiren bir genç kız tanıdım bir zamanlar..En güzel sözleri, övgüleri kabul etmiş, sanata ilham olmuş bir mekanda sözlerini yitirmek ne acıdır. Üzüldüm ama belli etmedim. Kız üzgündü ama kırgın değildi. Yardım etmek haddim değildi, sustum. Sözler nasıl yitirilir o gün öğrendim. İnsanın boğazına mısralar nasıl takılır kalır, heves denilen şeyin kursağında kalmasıyla aynı şey sanırdım. Hayal kırıklıklarının acısından daha derin, kesisi daha keskin, sızısı daha zalim bir illet bu söz yitikliği. O kızı tanısaydınız bilirdiniz.Anlardınız bir parça, eminim. Yitik sözleri olan birini gördüğünüz vakit bu sözlerimi hatırlamanızı ne kadar arzu ederim bilemezsiniz. Yitip giden sözün kendisi olarak kalsa bir nebze iyileşmek mümkündür, ya da iyileşmek bir nebze mümkündür. NE var ki tek başına gitmez hiiç bir giden. Birşeyler alıp götürmeden gitmez…

KELİME

Kelime ne güzel şey.

Birşeyler anlatmak için hangi dilde ne şekilde söylediğin mühim değildir çoğu kez. Ancak bazı şeyler vardır ki o hissi o helecanı ancak doğru kelimeyle anlatabilmek mümkündür. Sözcük demeyi istemem ben, kapılıp gün tafrasına kullanmışlığım çoktur ancak kelime bir tutkudur. Bir nebze tozlu bir nebze eskimemesi için emek harcadığım bir lahzalık çabadır. Takığım galiba belki gereksiz ayrıntıcı. Savruk dünyamda biriktirdiğim en değerli şeyler kelimelerimken heybemde hüzünden başka şey aramak tuhaf ve gereksiz olsa gerek. Kendini anlatmaktan çekinmek 3.şahıs çekingenliğinden başka bir şey değil. Anlatmak için yetersiz kelen şeyler var bilinenin aksine. Ne dert anlatmak kolay ne de onu hemencecik anlayıvermek. Kelimlerle ince ince ilmeklerden süze süze dizilen methiyelerin tasvirde yetersiz kaldığı hiç mi görülmemiş ki biz anlatıverelim. Ne kederi ne de sevgiyi tam olarak anlatmaya gücü yeter insanın. Eli kolu kaşı gözü veren bilir ki kelimeye yoldaş olacak onlar. Önce yaratılacak onlar..Tamamlamaya gelecek o eşsiz kelimeler..İyisi kötüsü güzeli çirkini bir tutkudur dilde kelime.Yakar kavurur, pişmanlığı öğretir. Sevdiklerinden duyduğunda dondurabilecek kelimeler vardır. Öylesine acı. Kalp kırmak çok kolayken, bir kalbi mutlu etmek o denli zor. Zor mu? Teoride kolay olan bir zorluk bu bence. Ne garip varlık şu insan. Ruhu bedeni zihni her biri ayrı muallak..

bir masa

Yazıp çizeceğin bir masan olmadığını hissettiğin an başlıyor çaresizliğin..
Bir masa kadar değerin olmadığını düşünmek ya da bir masa kadar yerin olmadığı gerçeğiyle yüzleşmek kadar derin bir çaresizlik..
Bir masa diyip geçilemeyecek mahiyette bir düşünce bu..
Sahip oldukların, olacakların, olabileceklerin bir masa ile sınırlı olduğu an çiziveriyorsun dünyanın sınırlarını..
Kendi dünyanın sınırlarını..
Dünyalar ne çok değil mi?
Herkesin göğsünde taşıdığı ve belli bir mesafeden sonra kapatılmış kapıları olan..
Hep açık kapılar da var belki, ya da açık mış gibi görünen..
Sonuna dek açık olduklarına inanmadığım kişisel dünyaların kapıları..
Herkes az ya da çok er ya da geç kapalı tutar kapılarını..
                                           ___

Dünyalar ne çok değil mi?
Kimisi mutlu kimisi hüzünlü..
Kimisi şen kahkahalarla dolu kimisi asil bir yalnızlıkla..
Seçme şansım olsaydı ikisini de seçmezdim..
                                           ___

Yalnızlığın ilaç olduğu gönüller gibi ses bekleyen zihinler de var..
Yüreğine denk atışlar bulamamış çaresizlerin çoğunun yalnız diye anılması ne acı..
Belki de bir masalık yeri yoktu şu hayatta..
Kimse bilmeden yakıştırıverdi belki o sıfatı..
Kabullendi..
Çünkü mühimdi bir masa hayatta..
Sesi sözü sazı..
Kayda değer ne varsa yer bulamadı bir masada..
Ki silinip gitti..

                                           ___

Çaresiz hissedenler bir masalık yer bulsalardı adı ne olurdu?
Bundandır ki yalnızlığı seçtiler belkide..
Seçme şansım olsaydı ikisini de seçmezdim..

                                   

Belkide ben böyle olduğum için bahar

      Günlerden pazar olsun..Sonbahar ya da ilkbahar, mevsim bahar olsun..Güneş vursun karşı pencerelerden..Güneş çıkıp gelemez tek başına..Şehrin kalabalık sokakları çatık kaşlı apartmanlarla doludur ve ancak bir pencereden yansıyarak gelir konar göz kapaklarına..Serindir, ama ılık eser rüzgar..Gözlerini kapatıp hayale dalmak istersin..Bilemezsin ki o anı başka bir vakit hayal edeceksin..Anın tadını çıkaramama hastalığından muzdarip bir garip şehir köylüsü olmak bunu gerektirir çünkü..Sonra bir arabadan yükselen korna sesini patttiss soğaaan nidalarıyla bölen bir sokak satıcısının sesiyle irkilir ve kendine gelirsin..Pazar kahvaltısına ekmek bekleyen pek kıymetli ve yarı uykulu aile üyelerini anımsarsın birden..Derin bir nefes, bir iki hızlı adım..Hayatta mutlu olunup mutlu hatırlanabilecek kısacık kesitler vardır..En zor ve sıkıntılı hayatları yaşayan insanların bile bir an'ı vardır..Marifet o an'ları maske tutup tüm günlere, dertlenmeden yaşamakta belkide..

     Günlerden pazar olsun..Sonbahar ya da ilkbahar, mevsim bahar olsun..Herkes mutlu olsun..Çok mu zor?