bir masa

Yazıp çizeceğin bir masan olmadığını hissettiğin an başlıyor çaresizliğin..
Bir masa kadar değerin olmadığını düşünmek ya da bir masa kadar yerin olmadığı gerçeğiyle yüzleşmek kadar derin bir çaresizlik..
Bir masa diyip geçilemeyecek mahiyette bir düşünce bu..
Sahip oldukların, olacakların, olabileceklerin bir masa ile sınırlı olduğu an çiziveriyorsun dünyanın sınırlarını..
Kendi dünyanın sınırlarını..
Dünyalar ne çok değil mi?
Herkesin göğsünde taşıdığı ve belli bir mesafeden sonra kapatılmış kapıları olan..
Hep açık kapılar da var belki, ya da açık mış gibi görünen..
Sonuna dek açık olduklarına inanmadığım kişisel dünyaların kapıları..
Herkes az ya da çok er ya da geç kapalı tutar kapılarını..
                                           ___

Dünyalar ne çok değil mi?
Kimisi mutlu kimisi hüzünlü..
Kimisi şen kahkahalarla dolu kimisi asil bir yalnızlıkla..
Seçme şansım olsaydı ikisini de seçmezdim..
                                           ___

Yalnızlığın ilaç olduğu gönüller gibi ses bekleyen zihinler de var..
Yüreğine denk atışlar bulamamış çaresizlerin çoğunun yalnız diye anılması ne acı..
Belki de bir masalık yeri yoktu şu hayatta..
Kimse bilmeden yakıştırıverdi belki o sıfatı..
Kabullendi..
Çünkü mühimdi bir masa hayatta..
Sesi sözü sazı..
Kayda değer ne varsa yer bulamadı bir masada..
Ki silinip gitti..

                                           ___

Çaresiz hissedenler bir masalık yer bulsalardı adı ne olurdu?
Bundandır ki yalnızlığı seçtiler belkide..
Seçme şansım olsaydı ikisini de seçmezdim..

                                   

Belkide ben böyle olduğum için bahar

      Günlerden pazar olsun..Sonbahar ya da ilkbahar, mevsim bahar olsun..Güneş vursun karşı pencerelerden..Güneş çıkıp gelemez tek başına..Şehrin kalabalık sokakları çatık kaşlı apartmanlarla doludur ve ancak bir pencereden yansıyarak gelir konar göz kapaklarına..Serindir, ama ılık eser rüzgar..Gözlerini kapatıp hayale dalmak istersin..Bilemezsin ki o anı başka bir vakit hayal edeceksin..Anın tadını çıkaramama hastalığından muzdarip bir garip şehir köylüsü olmak bunu gerektirir çünkü..Sonra bir arabadan yükselen korna sesini patttiss soğaaan nidalarıyla bölen bir sokak satıcısının sesiyle irkilir ve kendine gelirsin..Pazar kahvaltısına ekmek bekleyen pek kıymetli ve yarı uykulu aile üyelerini anımsarsın birden..Derin bir nefes, bir iki hızlı adım..Hayatta mutlu olunup mutlu hatırlanabilecek kısacık kesitler vardır..En zor ve sıkıntılı hayatları yaşayan insanların bile bir an'ı vardır..Marifet o an'ları maske tutup tüm günlere, dertlenmeden yaşamakta belkide..

     Günlerden pazar olsun..Sonbahar ya da ilkbahar, mevsim bahar olsun..Herkes mutlu olsun..Çok mu zor?

Güle Oynaya Sev Beni

Güle oynaya sev beni

Kederden uzak

Neşeli sev beni

Ağlatma

Ağlamayalım

Öyle bir gel ki

Bahar değil

Yazı taşı omuzlarında.

Taşı sıkıp suyunu değil

Dişini sıkıp acını değil

Derdi  atıp

Kalpte bul beni.

Göz yaşı bırak pınarında kalsın

Ağzımda bir gümüş kuş

Kanat çırpıyor kalbim

Gelen kim

Bu uçuş kime

Umut yoksa da sen ol

Sevme

Güle oynaya sev beni

Bastırılmış duygular mı dersin?

   Farklı şartlar altında olmak farklı bir hayatı sunar insana..Hayaller ve yaşanılan şeyler arasındaki fark ne kadar büyükse problemli bazı noktaların olduğu aşikar..
   Öyle veya böyle yaşayıp giden alelade bir insan olmak sanıldığından daha yorucudur..Nerden biliyorsun? diyenlere sözüm şu ki uzun süredir bunu tecrübe ediyorum..
    Cesaret ve özgüven sözcükleri son yıllarda benim için tam bir baş belasından ibaretti.Kesin kes yargılarım ve geniş zamanlı cümlelerimle boğduğum zihnim bu iki sözcüğe esir etti beni bir süredir.Bir süredir dediğime bakmayın hayli bir süredir..Yıllardan söz ediyoruz.Boşa geçirilmiş yıllardan..
   Cesareti kendi halinde bir sözcük olmaktan çok yaşamak ne kadar da mühim..O kadar içi dolu bir sözcük ki..Cesaretin sonradan edinilmiş bir durum mu yoksa insanın tabiatında hazır bulunduğunu mu sorarsanız henüz bunu düşünmeye takatim yok.

Bİr Rüya

Bir rüya

Ellerin gözlerin sözlerin 

Gözümü açıversem kabolacaksin 

Seni birgün düşünmesem sevmeyeceksin sanki 

Tutsak düşlerim sana 

Tutmazsan sanki ben

Ben olmayacağım

He ge ce

Mavi bir daktilo ile yazdım o kelimeleri
Gök gibiydi                                                          
Su gibiydi
Sen gibiydi biraz
Masmaviydi
Dokunmaya kıyamadim önce
Sonra kelimelere sizladi kalbim
Başıboş birakamadim onları
Her harf
Rengi gibi bir semaya süzülme hasretindeyken
Heceleri gecelere hapsettim
Mavi gök gecede değildi
Kelimelerden utandım
İhanetim heceye mi geceye mi
Bilemedim
Ama utandım
Her bir harfi
İlmek ilmek işlediğim gece geç kalmış sözlere namzetti
Ne yazık
Kelimeler tek tek yazılmalı
Teker teker okunmalı
Öyle çok söz varki
Sığdıramıyorum aklıma
Yoruluyor parmak uçlarım
Harf yazıyorum ben
Hece dokuyorum gecelere
İlmekler dolanıyor kimi vakit
Çözmek o kadar zorki
Mavi bir daktilo ile yazdım bu kelimeleri
Bütün bütün okursan
Silip atarsın,duymazsin
Kelimeler hece hece yazılmalı
Heceler tek okunmalı
Ömür gibi
An be an
Gök gibi
Su gibi
Sen gibi biraz


ŞAHBAZ

ŞÜKÜR

Buna da şükür 

 Sariyorum yaralarimi zamanla.. 

Kendi açtığım yaraları kendim sariyorum azar azar.. 

Ben izin verdim çünkü beni incitmelerine.. 

Değer verdiğine kırılır ya insan verdiğim gereksiz değerler bozdu matematiğimi..

Hep bu yüzden bilinmeyenlerim cevapsız kaldı.. 

Herşeyi unutur da insan..unuttuğu için affedemez kendini.. 

Affetmek özgürleştirirmiş ya hani.. 

Kendini affedebilir mi insan sahi.. 

Unuturmu gerçekten.. 

Gelen her darbe sarsar..geçen her kurşun deler geçer..

 Geçer..zamanla geçer.. 

Geçer de acısı kalır..acısı geçse de izi kalır.. 

Delik deşik olmuş bir sineye pansumanlar yapıyorum şiirlerle..

 Yarabandı misali kapatıyorlar yaraların üstünü.. 

Kapanmış yaralarda cerahat olmaz mı sahi.. 

Her yeni darbeyle sarsılıp fışkırmaya çalışsalarda sıkıyorum dişimi.. 

Yalancı pansumanlarla iyi olmayı öğrendim çünkü.. 

Yaşım kadar mutluluğu çok görenlere inat..yaşım kadar yükün altında direnmeyi başardım.. 

Kelimeler büyülüdür kim ne derse desin.. 

Deli sansinlar beni ziyanı yok.. 

Dizelerin arasında bulurum ben mutluluğu.. 

Çünkü yalancıdır kelimeler.. 

Mutluluk oyununu bir kitabın dizlerinde öğrenemedik mi hepimiz..

 Kelimeler yalancıdır çünkü.. 

Kendi süslü dünyasına çeken şiirlele yaptım yalancı pansumanlarımı.. 

Ölmedim..

 Geçmesede kapandı yaralarım..

 Buna da şükür..