İlkler hep heyecanlıdır çoğukez de hatalıdır.Ama çok da güzeldir ve asla unutulmazlar.Derdim unutulmamak değil,gerektiğinde ve samimiyetle hatırlanmak sadece.Derin bir konuyla afilli bir başlık altında mühim bir olayla merhaba demek isterdim ama dedim ya ilkler hatalıdır çoğukez.Ne kadar dikkat etsek ve çabalasakda geriye baktığımızda bir kusur buluruz mutlaka.Eski fotoğraflara bakmak bile bazen bunu yaşatır bize.'Neden öyle poz vermişim? O zamanlar çok kötü giyiniyormuşum. Çokk bakımsız çıkmışım vs.' diyen sevgili kadınların yanı sıra 'Neden öyle poz vermişim? Benim saçlar o zaman daha sıkmış yahu. Saç sakal bir tuhafmış bee vs.' diye yakınan erkeklerde tanıdık gelmiyor mu?
   Dış görünüşlerimiz (gelişen estetik cerrahiyi görmezden gelirsek) nasıl benzersizse halet-i ruhiyemiz ondan yüzbinlerce kat daha eşsizdir.Kimi insan kendiyle barışıktır çevreden ziyade.Geçmişiyle geleceğiyle sever kendini.Kimisi ise yerden yere vurur tabiatını.Geçmişe baktığında hep mutsuz anıları zihninde canlandıran insanlar gariptir ki günlük hayatta pollyannacı diye tarif ettiğimiz iyimser kişilerdir çoğukez.Neyse konuyu dallandırıp budaklandırmadan sadede gelelim eski fotoğraflarıma bakınca pek de hayran olmam kendime.Yani demem o ki hatalara yol açmadan başlayabilmek niyetim.
  Bendeniz yazma aşkını bastıramamış,sözel şahsiyetlerin bir türlü anlam veremediği edebiyat aşığı sayısalcılardan biriyim.Elim deneyde, laboratuvarda olsada aklım hep yazmada.Hazır olun çılgın bir kimyacı kalemi ele geçirdi.. :)